برای بازهزارم می‌گم آقا؛

اکثر آدمای اینستاگرام ترسناکن. یه جورِ غیرطبیعی‌ای خوشحالن و خوشگلن و لاکچرین و غیره؛

که خوف می‌کنه آدم.

وبلاگ رو بیش‌تر دوست دارم. این‌جا کسایی رو می‌بینی که شادیشون دفترچه‌های طرح کتاب یا فیلم مورد علاقه‌شونه. آدمایی رو می‌شناسی که غمگین هم می‌شن. بعضیاشون باباهای سخت‌گیر دارن. آدمایی رو می‌بینی که زخم می‌خورن و سختشون می‌شه بعضی وقتا بلند شدن. آدمایی رو می‌بینی که صورتشون جوش می‌زنه. سوپرمدل نیستن. 

این تقریبا بهترم می‌کنه. با این‌که همه‌ش می‌گم و می‌نویسم که برای همه‌مون یادآوری شه، اما هرازگاهی متوجه می‌شم ضمیرناخودآگاهم با تحقیر خودش، کارها یا چیزایی که یه روز توی اینستا تحت اختیار آدمای خوشگل‌تر و خوشبخت‌تر و خوش‌هیکل‌تر دیده رو پس می‌زنه. گاها خودش رو لایق نمی‌دونه حتی.